Bestuivers

bijenhotel24961391524300Er is een hoop te doen om de honingbij. Als je bedenkt dat ruim een derde van ons voedsel afhankelijk is van bestuiving, dan snap je dat. Maar het gaat niet alleen slecht met de honingbij, het gaat slecht met alle bestuivers. Er zijn honderden verschillende wilde bijen (hommels horen daar ook bij) en zweefvliegen die ook bestuiven.

Het uitsterven van de honingbij is vooral een economische ramp. Ecologisch zou er niet zo veel aan de hand zijn, als het niet zo slecht zou gaan met alle andere insecten. De bijencrisis wordt voor een groot deel veroorzaakt door neonicotinoïden, maar de bijenhouders zelf zijn ook niet allemaal goed bezig. Er zijn tegenwoordig mensen die bijen houden om ze te beschermen, dat is heel goed. Ze vormen echter een minderheid. Bij de meeste bijenhouders mogen de bijen niet op hun eigen honing overwinteren, in plaats daarvan overwinteren ze op suikerwater. Bovendien bestrijden ze de varroamijt, waardoor de bijen hun poetsgedrag niet verbeteren. De Indische bij leeft al duizenden jaren in samen met de varroamijt en poetst de mijt regelmatig weg. Hopelijk zullen de bijen die in een relatief natuurlijke situatie leven ook hun poetsgedrag aanpassen.

We maken dan wel bijenhotels (of Bee&Bee’s) waar metselbijen eitjes in kunnen leggen, maar er zijn ook zandbijen die een kale zandbodem nodig hebben om een nestje te bouwen”

Al die andere bestuivers hebben weer heel andere niches dan de honingbij. We maken dan wel bijenhotels (of Bee&Bee’s) waar metselbijen eitjes in kunnen leggen, maar er zijn ook zandbijen die een kale zandbodem nodig hebben om een nestje te bouwen. Het is dus heel erg belangrijk om een gevarieerd landschap te hebben waarin alle soorten hun niche kunnen vullen (want er zijn er natuurlijk nog veel meer), maar het is net zo belangrijk dat ze het hele jaar door wat te eten hebben en dat hun eten niet vervuild is met neonicotinoïden. Onvervuilde bloemen en bloesems zouden alom aanwezig moeten zijn.

Omdat honingbijen grote afstanden af kunnen leggen, heb je een groot oppervlak nodig waar geen pesticiden worden gebruikt om biologische honing te produceren: ongeveer vijf vierkante kilometer. In Nederland is het momenteel alleen op de waddeneilanden mogelijk om biologische honing te winnen. Dat zegt wel wat over de rest van Nederland.